W łączności z całą Rodziną Sercańską, w 101. rocznicę śmierci naszego założyciela, czcigodnego sługi Bożego o. Leona Jana Dehona, odczytujemy na nowo jego rozważanie o królestwie Jezusa Chrystusa. Jego zasadami są – jak pisał o. Dehon – „łagodność i pokora, cierpliwość i miłość”.
Takie jest nauczanie całej Ewangelii. Bóg złączył Słowo Wcielone ze swoją królewską władzą i powierzył Mu panowanie nad niebem i ziemią. „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi” oraz „Ojciec mój przekazał Mi wszystko” – mówi nasz Pan w Ewangelii według św. Mateusza (rozdziały 28 i 11). „Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w Jego ręce” oraz „Ojcze mój, uczniowie moi należeli do Ciebie, a Ty Mi ich dałeś” – mówi także nasz Pan w Ewangelii według św. Jana (rozdziały 3 i 17).
„Ojciec wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła” – mówi św. Paweł w Liście do Efezjan (por. Ef 1,22).
„Nie aniołom poddał przyszły świat” – mówi św. Paweł w Liście do Hebrajczyków (Hbr 2,5 i nast.). W innym miejscu Pisma mówi natomiast o nim (Ps 8): „Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo syn człowieczy, że się o niego troszczysz? Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów, chwałą i czcią go uwieńczyłeś i postawiłeś nad dziełami rąk Twoich; wszystko poddałeś pod jego stopy”.
Podporządkowując mu wszystko – dodaje Apostoł – Bóg nie pozostawił niczego, co nie byłoby mu poddane.
Sam nasz Pan opisał nam swoje królowanie miłości: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem”. Prorok zapowiadał Syjonowi: „Oto twój król przychodzi do ciebie, pełen łagodności” (Za 9,9).
Nieskończona łagodność, dobroć i pokora serca – oto cechy naszego Boskiego Króla, Jezusa. Jego jarzmo jest słodkie, a Jego brzemię lekkie. Przy Nim znajdują się pociecha i wytchnienie: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni jesteście” (por. Mt 11,28).
Na Kalwarii krzyż jest Jego tronem, włócznia – Jego berłem, a Krew wypływająca z Jego Serca okrywa całe Jego ciało niczym purpurowy płaszcz.
Napis umieszczony na krzyżu głosi Jego królewską władzę wszystkim pokoleniom: „Jezus Nazarejczyk, Król Żydowski” (J 19,19). Jest to panowanie miłości, panowanie Najświętszego Serca.
Jakie jest prawo tego królestwa? Łagodność i pokora, cierpliwość i miłość – oto całe jego prawo.
Królestwo to ma swój święty sztandar. Najpierw jest nim krzyż, a na nim Ukrzyżowany, którego bok został przebity włócznią. Następnie sam Ukrzyżowany odsuwa zasłonę i ukazuje nam w swojej piersi otwarte Serce. To Najświętsze Serce staje się drugim znakiem, dołączonym do krzyża: znakiem mającym ukazywać nowy wylew miłości Zbawiciela, coraz bardziej naglące wezwanie do miłości oraz prośbę o wynagrodzenie i ofiarę podejmowaną z miłości.
Panowanie Chrystusa staje się miłością Najświętszego Serca.
(Źródło: „L’année avec le Sacré-Cœur”, 8/223–224, 228–230).
